16 Wednesday
June 2021
2021 June 16
1442 Dhoul-Qida 5

ഖുര്‍ആനില്‍ ഭാഷാ സ്ഖലിതങ്ങളോ?

ഖലീലുര്‍റഹ്മാന്‍ മുട്ടില്‍


ഖുര്‍ആനില്‍ പലയിടത്തും അറബിഭാഷാ വ്യാകരണ നിയമങ്ങളുടെ പ്രാഥമിക നിയമങ്ങള്‍ പോലും പാലിച്ചിട്ടില്ലെന്നും അതില്‍ മനുഷ്യരുടെ കൈകടത്തലുകള്‍ നടന്നതിനുള്ള പ്രത്യക്ഷ തെളിവുകളാണതെന്നും ഖുര്‍ആന്‍ വിമര്‍ശകരായ നാസ്തികര്‍ ആരോപിക്കുന്നു.
”രണ്ടാമത്തെ വിമര്‍ശനം ഖുര്‍ആനിലുള്ള വ്യാകരണത്തെറ്റുകളെയും ഭാഷാ വ്യതിയാനങ്ങളെയും കുറിച്ചാണ്. ഉദാഹരണത്തിന് 23:21, 16:66 വചനങ്ങള്‍ താരതമ്യം ചെയ്തു നോക്കുക. ബുതൂനിഹാ, ബുതൂനിഹീ ഇതില്‍ ഏതാണ് ശരി? രണ്ടും ശരിയാണോ? ഈ വചനങ്ങള്‍ സര്‍വജ്ഞനായ അല്ലാഹുവില്‍ നിന്നാണെന്ന് ഓര്‍ക്കുക. പ്രവാചകന്റെ അവസാനത്തെ റമദാനില്‍ രണ്ടുതവണ ജിബ്‌രീല്‍ പാഠം നോക്കുകയും എല്ലായ്പ്പോഴും അല്ലാഹുവിനാല്‍ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത ഒരു ഗ്രന്ഥത്തില്‍ ഒരു ചെറിയ തെറ്റുപോലും സംഭവിക്കാന്‍ പാടുണ്ടോ? അവന്റെ അനന്തകോടി സൃഷ്ടിജാലങ്ങളില്‍ ഏതെങ്കിലുമൊന്നില്‍ നാം വല്ല അപാകതയും കാണുന്നുണ്ടോ? പിന്നെ അവന്റെ കലാമില്‍ എങ്ങനെ പിഴവുകള്‍ സംഭവിച്ചു.” (ഖുര്‍ആന്‍ ദൈവിക ഗ്രന്ഥം? ദാറുല്‍ഹിക്മ- കാപ്പാട്)
അറബി ഭാഷയും വ്യാകരണവും
ഈ ആരോപണത്തെ അപഗ്രഥിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അറബിഭാഷ വ്യാകരണ ചരിത്രം ഒരല്പം അറിയേണ്ടതുണ്ട്. ഏതൊരു ഭാഷയ്ക്കും വ്യാകരണങ്ങളുണ്ടാവും. വ്യാകരണ നിയമങ്ങള്‍ ലിഖിത രൂപത്തിലാക്കുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ ഭാഷയുടെ വിവിധ വ്യവഹാര രൂപങ്ങളായ എഴുത്തും സംസാരവുമെല്ലാം സജീവമായി നിലനില്‍ക്കുന്നുമുണ്ടാവും. ഇത് ലോകത്തെ എല്ലാ ഭാഷയുടെയും ചരിത്രമാണ്. വൈയാകരണന്‍ എ ആര്‍ രാജവര്‍മ്മ മലയാള ഭാഷയ്ക്ക് വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥം രചിക്കുമ്പോള്‍ മലയാള ഭാഷ കേരള മണ്ണില്‍ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ പിന്നിട്ടിരുന്നു.
സെമിറ്റിക് ഭാഷയായ അറബിഭാഷ ബി സി പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് ഉദയം കൊണ്ടതെന്ന് ചരിത്രത്തില്‍നിന്ന് വായിക്കാം. ആദ്യമായി അറബി ഭാഷ സംസാരിച്ച യഅ്്റുബ്‌നു ഖഹ്്താന്‍ (ബി സി 8062) അറബികളുടെ പിതാവായി അറിയപ്പെടുന്നു. കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യര്‍ നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ കൈമാറിയ അറബിഭാഷയ്ക്ക് അന്നൊന്നും വ്യാകരണം ലിഖിത രൂപത്തില്‍ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഭാവനാസമ്പന്നരായ നിമിഷ കവികളും കടഞ്ഞെടുത്ത ഭാഷയില്‍ സംസാരിക്കുന്ന പ്രസംഗകരും നിറഞ്ഞുനിന്ന അറബി ഭാഷ സര്‍ഗാത്മകത വിളഞ്ഞുനിന്ന ഭാഷ കൂടിയായിരുന്നു. എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് വ്യാകരണ നിയമങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്താതിരുന്നത് എന്ന് സംശയിച്ചേക്കാം. അവരുടെ എഴുത്തിലും വായനയിലുമുള്ള ശക്തിക്ഷയം തന്നെയായിരിക്കാം അതിനുള്ള കാരണം.
ക്രിസ്താബ്ദം ആറാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ഖുര്‍ആന്‍ അവതരിച്ചു. പ്രവാചക കാലത്തും വിയോഗാനന്തരവും അറബികളും അനറബികളുമായ ആളുകള്‍ കൂട്ടം കൂട്ടമായി പ്രവേശിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവര്‍ക്ക് ഖുര്‍ആന്‍ മനസ്സിലാക്കുവാനും അവര്‍ക്കിടയില്‍ ഖുര്‍ആനിന് പരിക്കുകളൊന്നും സംഭവിക്കാതിരിക്കാനുമാണ് യഥാര്‍ഥത്തില്‍ അറബി ഭാഷ വ്യാകരണ രചനയെന്ന ചിന്ത ഉടലെടുക്കുന്നത്. ഒരിക്കല്‍ ഖലീഫ ഉമറിന്റെ(റ) അടുത്ത്് ഒരു ഗ്രാമീണ അറബി വന്ന് പറഞ്ഞു: മുഹമ്മദിന് അവതരിച്ചതില്‍ നിന്നും എനിക്ക് വല്ലതും വായിച്ചു കേള്‍പ്പിക്കൂ. അപ്പോള്‍ അടുത്തുള്ള ഒരാള്‍ സൂറത്തുത്തൗബയിലെ മൂന്നാം വചനം ഓതിക്കേള്‍പ്പിച്ചു. മഹത്തായ ഹജ്ജിന്റെ ദിവസത്തില്‍ മനുഷ്യരോട് പൊതുവായി അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലിന്റെയും ഭാഗത്തുനിന്നും ഇതാ അറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന വചനത്തിന്റെ തുടര്‍ന്നുള്ള ഭാഗം ഓതിക്കേള്‍പ്പിച്ചപ്പോള്‍ റസൂലുഹു എന്ന ‘ഉ’ കാരത്തിനു പകരം റസൂലഹു എന്ന ‘അ’ കാരം ഉപയോഗിച്ച് പാരായണം ചെയ്തു. അപ്പോള്‍ വചനത്തിന് വിപരീതാര്‍ത്ഥം വരികയും അല്ലാഹുവിന് ബഹുദൈവ വിശ്വാസികളോടും അവന്റെ ദൂതനോടും യാതൊരു ബാധ്യതയുമില്ല എന്നായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഇതു കേട്ടപ്പോള്‍ ആ ഗ്രാമീണ അറബി ‘എന്നാല്‍ എനിക്കും മുഹമ്മദിനോട് യാതൊരു ബാധ്യതയുമില്ല’ എന്നു പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ഉമര്‍(റ) അദ്ദേഹത്തെ തിരിച്ചു വിളിച്ചു. എന്നിട്ട് റസൂലുഹു എന്ന ‘ഉ’ കാരം ഉപയോഗിച്ചുള്ള ശരിയായ രൂപം ഓതിക്കേള്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട് ‘അല്ലാഹുവിനും അവന്റെ ദൂതനും ബഹുദൈവ വിശ്വാസികളോട് യാതൊരു ബാധ്യതയുമില്ല’ എന്ന ശരിയായ ആശയം ഗ്രഹിക്കാന്‍ അവസരമൊരുക്കി. തുടര്‍ന്ന് ഉമര്‍(റ) പറഞ്ഞു: ‘ഭാഷയെക്കുറിച്ച് പരിജ്ഞാനമുള്ളവരല്ലാതെ ഖുര്‍ആന്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ഓതിക്കേള്‍പ്പിക്കരുത്.’
ഇത്തരം സംഭവങ്ങളാണ് അറബി വ്യാകരണ രചനയിലേക്ക് ഖുര്‍ആനിന്റെ അനുയായികളെ നയിച്ചത്. അറബിഭാഷയിലെ പ്രഥമ ഗ്രന്ഥം ഖുര്‍ആനാണെന്ന് പറയാം. ഖുര്‍ആനിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനുവേണ്ടിയാണ് ഭാഷാ വ്യാകരണ നിയമങ്ങള്‍ പോലും ഉടലെടുത്തത്. ഹിജ്റ 67-ല്‍ മരിച്ച അബുല്‍ അസ്വ്ദുദുവലിയാണ് അറബി ഭാഷയ്ക്ക് ആദ്യമായി വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥം രചിച്ചത്. അദ്ദേഹം രചനയ്ക്കുവേണ്ടി അവലംബിച്ചത് വിശുദ്ധഖുര്‍ആനും ജാഹിലിയ്യാ കാലത്തെ കവിതകളുമായിരുന്നു. ഇന്നും അറബിഭാഷയിലെ ശരിയും തെറ്റും കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിന് അമുസ്്ലിം ഭാഷാ വിചക്ഷണന്മാര്‍ പോലും അവലംബിക്കുന്നത് ഖുര്‍ആനിനെയാകുന്നു. ഭാഷാ വ്യാകരണ ചരിത്രം ഇതായിരിക്കെ ഖുര്‍ആനില്‍ വ്യാകരണത്തെറ്റുകളുണ്ടെന്ന് പറയുന്നത് അല്പജ്ഞാനം കൊണ്ടുമാത്രമാകുന്നു. ഖുര്‍ആനിനെ ആസ്പദമാക്കിയാണ് വ്യാകരണ നിയമങ്ങളുണ്ടാക്കിയതെന്ന വസ്തുത മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ടാണ് നാസ്തികര്‍ ഖുര്‍ആനില്‍ വ്യാകരണത്തെറ്റുകളുണ്ടെന്ന് ആരോപിക്കുന്നത്. ഒരാള്‍ ഖുര്‍ആനില്‍ വ്യാകരണത്തെറ്റുകള്‍ കണ്ടെത്തി എന്ന് സങ്കല്പിക്കുക. അത് അസാധ്യമാവുന്നു എങ്കില്‍ അത് ഖുര്‍ആനിന്റെ കുഴപ്പമല്ല. വ്യാകരണ നിയമങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയവര്‍ക്കോ മനസ്സിലാക്കിയവര്‍ക്കോ പിണഞ്ഞ അബദ്ധം മാത്രമാകുന്നു.

വ്യാകരണത്തെറ്റുകളും
ഖുര്‍ആനിന്റെ അമാനുഷികതകളും

ഖുര്‍ആനിലെ വ്യാകരണത്തെറ്റുകള്‍ സമര്‍ഥിക്കാന്‍ വേണ്ടി നാസ്തികള്‍ ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് സൂറത്തുന്നഹ്്ലിലെ 66-ാം വചനവും മുഅ്്മിനിലെ 21-ാം വചനവുമാകുന്നു. ഒരേ വാചക ഘടനയുള്ള രണ്ടുവചനത്തില്‍ ഒന്നില്‍ ബുതൂന്‍ എന്നതിന്റെ സര്‍വ്വനാമം (ള്വമീര്‍) പുല്ലിംഗമായും മറ്റൊന്നില്‍ സ്ത്രീലിംഗമായും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. ‘അറബി വ്യാകരണത്തെക്കുറിച്ച് അറിവില്ലാത്തവര്‍ ഖുര്‍ആനില്‍ കൈകടത്തിയതു കൊണ്ടാണ് ഇത്തരം അബദ്ധങ്ങള്‍ ഖുര്‍ആനില്‍ കാണുന്നത്. അത് ദൈവിക ഗ്രന്ഥമാണെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കില്ലല്ലോ?’ ഈ രീതിയിലാണ് ഖുര്‍ആന്‍ വിരോധികള്‍ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാറുള്ളത്. അറബിഭാഷയുടെ ബാലപാഠങ്ങള്‍ മാത്രം പഠിച്ച ആളുകളെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കാന്‍ ഇത് ധാരാളമാണെന്ന് അവര്‍ക്ക് നന്നായി അറിയാം.
ഈ ആരോപണത്തില്‍ നിന്നുതന്നെ വിമര്‍ശകരുടെ ഭാഷാ വ്യാകരണ പരിജ്ഞാനം എത്രമാത്രമുണ്ടെന്ന് സങ്കല്പിക്കാന്‍ കഴിയും. യഥാര്‍ഥത്തില്‍ വ്യാകരണ നിയമപ്രകാരം ഇതില്‍ ഒരു തെറ്റുമില്ല. കാരണം ബുതൂന്‍ എന്ന വാക്ക് ബഹുവചന നാമം (ഇസ്മുല്‍ജംഅ്്) ആകുന്നു. ബഹുവചനനാമം പദമെന്ന തലത്തിലും ആശയതലത്തിലും വാചകങ്ങളില്‍ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. പദമെന്ന തലത്തില്‍ പരിഗണിക്കുമ്പോള്‍ (16:66) പുല്ലിംഗമായും ഏകവചനമായും ഉപയോഗിക്കാം. ആശയതലത്തില്‍ പരിഗണിക്കുമ്പോള്‍ (23:21) അത് സ്ത്രീലിംഗമായും ബഹുവചനമായും ഉപയോഗിക്കാം. ഇതാണ് ഭാഷാ നിയമം. ഖുര്‍ആനില്‍ 28 സ്ഥലങ്ങളില്‍ ഭാഷാ തെറ്റുകളുണ്ടെന്ന് വാദിക്കുന്ന യുക്തിവാദികള്‍ക്ക് വിമര്‍ശനമുന്നയിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് അതിനെക്കുറിച്ച് പഠിക്കണമെന്ന സാമാന്യയുക്തി ബോധമില്ലെന്നതാകുന്നു വസ്തുത. കാരണം ഖുര്‍ആനിലെ ഓരോ വചനത്തിലെയും വ്യാകരണത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രം അപഗ്രഥിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒട്ടേറെ ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ ലോകത്ത് നിലവിലുള്ളപ്പോഴാണ് ഇത്തരം ബാലിശമായ ആരോപണങ്ങളുന്നയിക്കുന്നത്.
നാസ്തികള്‍ ഭാഷാ സ്ഖലിതം കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്ന ഓരോ വചനങ്ങളുമെടുത്ത് വിശകലനം ചെയ്താല്‍ ഖുര്‍ആന്‍ ഒരു അമാനുഷിക ഗ്രന്ഥമാണെന്ന് കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ ബോധ്യപ്പെടുക തന്നെ ചെയ്യും. കാരണം ഖുര്‍ആന്‍ മനുഷ്യര്‍ക്ക് ഹിദായത്ത് (സന്മാര്‍ഗ്ഗം) നല്‍കുവാനുള്ള ഗ്രന്ഥമാണ്. ഈ ഹിദായത്തിന്റെ അര്‍ഥതലം വിശ്വാസികളുടെ മനസ്സില്‍പോലും പരിമിത വലയത്തിലൊതുങ്ങുന്നതാവുന്നു. എന്നാല്‍ ഖുര്‍ആനിന്റെ ഹിദായത്തിന്റെ വ്യാപ്തി മനുഷ്യന്‍ കൈവെക്കുന്ന ഭാഷ, സാഹിത്യം, സര്‍ഗ്ഗാത്മകത, ഭാവന തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലുമുണ്ടെന്നത് അതിന്റെ അമാനുഷികതയല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്? മറ്റേതൊരു ഗ്രന്ഥത്തിനാണ് ഈ സവിശേഷതയുള്ളത്? ഇതര മത ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ മതം മാത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു. അവ ഭാഷ, സാഹിത്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പരാമര്‍ശിക്കുന്നില്ല. ഭാഷാ ഗ്രന്ഥങ്ങളും സാഹിത്യ ഗ്രന്ഥങ്ങളും മതം, ധാര്‍മികത തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ചും മിണ്ടുകയില്ല. ആധുനിക ലോകത്തെ ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ക്കുപോലും ഇവ സമന്വയിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലെങ്കില്‍ അതിന്റെ സാധ്യത പ്രായോഗിക തലത്തില്‍ കൊണ്ടുവന്ന ഖുര്‍ആന്‍ ദൈവത്തിന്റെതല്ലാതെ മറ്റാരുടേതാണ്? ഈ അമാനുഷിക ഗ്രന്ഥത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് അറബ് ലോകത്തെ അമുസ്ലിംകള്‍ പോലും അവലംബിക്കുന്ന കാവ്യശാസ്ത്രം (ഇല്‍മുല്‍ അറൂള്), വാചാടോപ ശാസ്ത്രം (ഇല്‍മുല്‍ ബലാഗ), വ്യാകരണ ശാസ്ത്രം (ഇല്‍മുന്നഅ്‌വ്) തുടങ്ങിയവ രചിച്ചതെന്നത് അതിന്റെ ദൈവികത തന്നെയാണ് വിളിച്ചോതുന്നത്.

0 0 vote
Article Rating
Back to Top
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x